Hioba 17

¹Mój oddech jest skażony, moje dni gasną, groby na mnie czekają.

²Czy nie szydercy są przy mnie? Czy moje oko nie czuwa przez ich zniewagi?

³Złóż więc zastaw za mnie u siebie. Któż jest ten, który za mnie poręczy?

⁴Ich serce bowiem ukryłeś przed zrozumieniem, dlatego ich nie wywyższysz.

⁵Kto pochlebia przyjaciołom, tego dzieciom zgasną oczy.

⁶Uczynił mnie tematem przysłowia wśród ludzi i pośmiewiskiem przed nimi.

⁷Moje oko zaćmiło się od smutku, a wszystkie moje członki są jak cień.

⁸Prawi zdumieją się nad tym, a niewinny powstanie przeciwko obłudnikowi.

⁹Sprawiedliwy będzie trwał przy swojej drodze, a kto ma czyste ręce, nabierze siły.

¹⁰Lecz wy wszyscy zawróćcie i przyjdźcie; bo mądrego wśród was nie znajduję.

¹¹Moje dni przeminęły, rozwiały się moje zamiary, myśli mego serca.

¹²Noc zamieniają w dzień, światłość skraca się z powodu ciemności.

¹³Gdybym czegoś oczekiwał, grób będzie moim domem, w ciemności rozłożyłem swoje posłanie.

¹⁴Powiedziałem do zniszczenia: Jesteś moim ojcem, a robactwu: Moja matko i moja siostro.

¹⁵Gdzie jest więc teraz moja nadzieja? Kto zobaczy moją nadzieję?

¹⁶Zstąpią do zasuw grobu, gdy razem odpoczniemy w prochu.