Hioba 27

¹Hiob ciągnął dalej swoją odpowiedź:

²Jak żyje Bóg, który odrzucił mój sąd, i Wszechmocny, który rozgoryczył moją duszę;

³Dopóki jest we mnie tchnienie i duch Boży w moich nozdrzach;

⁴Moje wargi nie będą mówiły niegodziwości, a mój język nie wypowie fałszu.

⁵Nie daj Boże, abym miał was usprawiedliwiać; do śmierci nie odstąpię od swej niewinności.

⁶Będę trzymał się swojej sprawiedliwości i nie puszczę jej; moje serce nie oskarży mnie, póki żyję.

⁷Niech mój wróg będzie jak niegodziwiec, a ten, który powstaje przeciwko mnie, jak niesprawiedliwy.

⁸Jaka bowiem jest nadzieja obłudnika, choćby zysk osiągnął, gdy Bóg zabiera mu duszę?

⁹Czy Bóg usłyszy jego wołanie, gdy spadnie na niego nieszczęście?

¹⁰Czy będzie się rozkoszować Wszechmocnym? Czy będzie wciąż wzywał Boga?

¹¹Pouczę was, będąc w ręce Boga, nie zataję niczego o Wszechmocnym.

¹²Oto wy wszyscy to widzicie; po co więc te próżne słowa?

¹³Taki jest dział niegodziwca u Boga i takie dziedzictwo, które otrzymają od Wszechmocnego ciemięzcy.

¹⁴Jeśli rozmnożą się jego synowie, pójdą pod miecz; a jego potomstwo nie nasyci się chlebem.

¹⁵Ci, którzy po nim pozostaną, będą pogrzebani w śmierci, a jego wdowy nie będą go opłakiwały;

¹⁶Choćby nagromadził srebra jak prochu i przygotował sobie szat jak gliny;

¹⁷To choć je przygotuje, włoży je sprawiedliwy, a niewinny będzie dzielić srebro.

¹⁸Zbuduje swój dom jak mól, jak szałas, który stawia stróż.

¹⁹Bogaty zaśnie, a nie będzie pogrzebany; otworzy oczy, ale już go nie ma.

²⁰Ogarnie go strach jak wody, w nocy porwie go wicher.

²¹Uniesie go wiatr wschodni, a odejdzie; bo wicher wyrwie go z jego miejsca.

²²To bowiem Bóg rzuci na niego i nie oszczędzi go, choć bardzo chciał uciekać przed jego ręką.

²³Będą klaskać nad nim w dłonie i wygwizdywać go z jego miejsca.