Hioba 32

¹A gdy ci trzej mężczyźni przestali odpowiadać Hiobowi, ponieważ był sprawiedliwy we własnych oczach;

²Wtedy zapłonął gniewem Elihu, syn Barakeela, Buzyta, z rodu Ram; rozgniewał się na Hioba, gdyż usprawiedliwiał siebie bardziej niż Boga.

³Rozpalił się także jego gniew na jego trzech przyjaciół, bo nie znaleźli żadnej odpowiedzi, a jednak potępiali Hioba.

⁴Elihu czekał, aż Hiob skończy odpowiedź, gdyż oni byli od niego starsi.

⁵Gdy Elihu zauważył, że w ustach trzech mężczyzn nie ma żadnej odpowiedzi, zapłonął gniewem.

⁶I Elihu, syn Barakeela, Buzyta, odpowiedział: Ja jestem młody, a wy jesteście starzy, dlatego bałem się i nie śmiałem wyjawić wam swego zdania.

⁷Myślałem: Niech przemówią dni, a mnogość lat niech uczy mądrości.

⁸Ale to duch jest w człowieku i tchnienie Wszechmogącego daje rozum.

⁹Wielcy nie zawsze są mądrzy, a starcy nie zawsze rozumieją sąd.

¹⁰Dlatego mówię: Posłuchajcie mnie, ja też wypowiem swoje zdanie.

¹¹Oto czekałem na wasze słowa, przysłuchiwałem się waszym dowodom, gdy przygotowywaliście mowę.

¹²I przypatrywałem się wam, a oto żaden z was nie przekonał Hioba i nikt nie odpowiedział na jego słowa;

¹³I nie możecie powiedzieć: Znaleźliśmy mądrość. Sam Bóg go strąca, nie człowiek.

¹⁴Nie do mnie skierował swoje słowa, a ja nie odpowiem mu waszymi słowami.

¹⁵Zaniepokoili się i już nie odpowiadali; przestali mówić.

¹⁶Czekałem, lecz nie mówili, ale stanęli i już nic nie powiedzieli.

¹⁷Odpowiem ze swojej strony, wypowiem też swoje zdanie.

¹⁸Jestem bowiem pełny słów, mój duch przymusza mnie.

¹⁹Oto moje wnętrze jest jak wino, które nie ma ujścia; jak nowe bukłaki zagrożone pęknięciem.

²⁰Będę więc mówić, aby ulżyć sobie; otworzę swoje wargi i odpowiem.

²¹Nie będę miał względu na nikogo i nikomu nie będę schlebiał.

²²Nie umiem bowiem schlebiać, gdyż mój Stwórca wnet by mnie porwał.