Hioba 36

¹Elihu mówił jeszcze:

²Poczekaj trochę, a pouczę cię, bo jeszcze przemówię za Boga.

³Z daleka przyniosę swą wiedzę i uznam sprawiedliwość mego Stwórcy.

⁴Bo naprawdę moje słowa nie są kłamstwem, a człowiek z doskonałą wiedzą stoi przed tobą.

⁵Oto Bóg jest potężny, a nie gardzi nikim. On jest potężny w sile serca.

⁶Nie pozostawia niegodziwych przy życiu, a ubogim przyznaje prawa.

⁷Nie odwraca swoich oczu od sprawiedliwego, ale sadza ich na wieki z królami na tronie – i są wywyższeni.

⁸A jeśli są związani okowami albo spętani powrozami utrapienia;

⁹Wtedy oznajmia im ich czyny i przestępstwa – to, że się wzmogły.

¹⁰Otwiera im ucho, aby przyjęli karę, i każe im odwrócić się od nieprawości.

¹¹Jeśli będą posłuszni i będą mu służyć, dopełnią swoich dni w dobrobycie, a swoich lat w rozkoszach.

¹²Ale jeśli nie usłuchają, zginą od miecza, umrą bez poznania.

¹³Lecz ludzie obłudnego serca gromadzą gniew, nie wołają, kiedy ich wiąże.

¹⁴Umierają w młodości, swoje życie spędzają wśród rozpustników.

¹⁵Wyrywa ubogiego z utrapienia i otwiera ich uszy w ucisku.

¹⁶Również ciebie wyrwałby z ciasnego miejsca na miejsce przestronne, gdzie nie ma ucisku, a zastawiłby twój stół pełnią tłuszczu.

¹⁷Ale ty zasłużyłeś na sąd niegodziwego, dlatego prawo i sąd będą cię trzymać.

¹⁸Gniew wisi, więc uważaj, by nie poraził cię karą, gdyż nie wybawił cię żaden okup.

¹⁹Czy będzie zważał na twoje bogactwa? Nie, ani na złoto, ani na jakiekolwiek siły lub potęgi.

²⁰Nie tęsknij za nocą, kiedy ludzie są porwani ze swojego miejsca.

²¹Strzeż się, abyś nie zważał na nieprawość; gdyż wybrałeś to sobie zamiast utrapienia.

²²Oto Bóg jest najwyższy w swojej potędze, któż może tak nauczyć jak on?

²³Kto mu wytyczył jego drogę? Albo kto mu powie: Popełniłeś nieprawość?

²⁴Pamiętaj, abyś wysławiał jego dzieło, któremu przypatrują się ludzie.

²⁵Wszyscy ludzie je widzą, człowiek przypatruje się nim z daleka.

²⁶Oto Bóg jest wielki, a poznać go nie możemy, a liczba jego lat jest niezbadana.

²⁷On wyciąga bowiem krople wód, które padają z pary jako deszcz;

²⁸Który spuszczają chmury i który obficie spływa na ludzi.

²⁹(A kto zrozumie rozmieszczenie chmur i grzmot jego namiotu?

³⁰Oto rozciąga nad nim swoją światłość i okrywa głębiny morskie.

³¹Przez te rzeczy bowiem sądzi narody i daje pokarm w obfitości.

³²Chmurami okrywa światłość i rozkazuje jej ukrywać się za wyznaczoną chmurą).

³³Grzmot daje o nim znać, a także bydło – o parze unoszącej się w górę.