Kaznodziei 3

Wyróżniony werset. ¹Jest pora na wszystko i czas na każdą sprawę pod niebem.

Wyróżniony werset. ²Jest czas rodzenia i czas umierania, czas sadzenia i czas wyrywania tego, co zasadzono;

Wyróżniony werset. ³Czas zabijania i czas leczenia, czas burzenia i czas budowania;

Wyróżniony werset. ⁴Czas płaczu i czas śmiechu, czas smutku i czas pląsów;

Wyróżniony werset. ⁵Czas rzucania kamieni i czas zbierania kamieni, czas uścisków i czas powstrzymywania się od uścisków;

Wyróżniony werset. ⁶Czas szukania i czas tracenia, czas zachowania i czas wyrzucania;

Wyróżniony werset. ⁷Czas rozdzierania i czas zszywania, czas milczenia i czas mówienia;

Wyróżniony werset. ⁸Czas miłowania i czas nienawiści, czas wojny i czas pokoju.

Wyróżniony werset. ⁹Jaki pożytek ma ten, kto pracuje, z całego swego trudu?

Wyróżniony werset. ¹⁰Widziałem pracę, którą Bóg dał synom ludzkim, aby się nią trudzili.

Wyróżniony werset. ¹¹Wszystko dobrze uczynił w swoim czasie. Włożył także świat w ich serca, mimo że człowiek nie zdoła pojąć dzieła, którego Bóg dokonuje od początku do końca.

Wyróżniony werset. ¹²Dlatego wiem, że dla nich nie ma nic lepszego nad to, by się radowali i czynili dobrze za swego życia.

Wyróżniony werset. ¹³Również i to, gdy każdy człowiek je i pije, i cieszy się dobrem całego swego trudu, jest darem Boga.

Wyróżniony werset. ¹⁴Wiem i to, że cokolwiek czyni Bóg, będzie trwać na wieki. Nie można do tego nic dodać ani z tego odjąć, a Bóg czyni to, aby ludzie się go bali.

¹⁵To, co było, jest teraz, a to, co będzie, już było. Bóg bowiem żąda tego, co przeminęło.

¹⁶Widziałem jeszcze pod słońcem niegodziwość w miejscu sądu, a w miejscu sprawiedliwości – nieprawość.

¹⁷I powiedziałem w sercu: Bóg osądzi zarówno sprawiedliwego, jak i niegodziwego, gdyż tam będzie czas na osądzenie każdego zamiaru i uczynku.

¹⁸Powiedziałem w sercu o sprawie synów ludzkich: Oby Bóg im pokazał, aby wiedzieli, że są tylko zwierzętami.

¹⁹Bo jednakowy jest los synów ludzkich i los zwierząt. Jak umiera ten, tak umiera i tamto. Wszyscy mają jednakowe tchnienie, a nie ma człowiek przewagi nad zwierzęciem, gdyż wszystko jest marnością.

²⁰Wszystko to idzie do jednego miejsca; wszystko jest z prochu i wszystko w proch się obraca.

²¹A któż wie, że duch synów ludzkich idzie w górę, a duch zwierzęcia zstępuje do ziemi?

²²Dlatego zobaczyłem, że nie ma nic lepszego nad to, żeby człowiek się radował ze swoich dzieł, gdyż to jest jego dział. Któż bowiem doprowadzi go do tego, aby poznał to, co ma być po nim?