Mateusza 15

¹Wtedy z Jerozolimy przyszli do Jezusa uczeni w Piśmie i faryzeusze i zapytali:

²Czemu twoi uczniowie postępują wbrew tradycji starszych? Nie myją bowiem rąk przed jedzeniem chleba.

³A on odpowiedział im: Czemu i wy postępujecie wbrew przykazaniu Bożemu dla waszej tradycji?

⁴Bóg bowiem nakazał: Czcij swego ojca i matkę, oraz: Kto złorzeczy ojcu albo matce, niech poniesie śmierć.

⁵Ale wy mówicie: Kto by powiedział ojcu albo matce: To, co powinieneś otrzymać ode mnie jako pomoc, jest darem ofiarnym;

⁶I nie uczciłby swego ojca ani matki, będzie bez winy. I tak unieważniliście przykazanie Boże przez waszą tradycję.

⁷Obłudnicy, dobrze prorokował o was Izajasz:

⁸Lud ten przybliża się do mnie swymi ustami i czci mnie wargami, ale ich serce daleko jest ode mnie.

⁹Lecz na próżno mnie czczą, ucząc nauk, które są przykazaniami ludzkimi.

¹⁰Potem przywołał do siebie tłum i powiedział: Słuchajcie i zrozumiejcie.

¹¹Nie to, co wchodzi do ust, kala człowieka, ale co z ust wychodzi, to kala człowieka.

¹²Wtedy podeszli jego uczniowie i powiedzieli do niego: Wiesz, że faryzeusze zgorszyli się, gdy usłyszeli te słowa?

¹³A on odpowiedział: Każda roślina, której nie zasadził mój Ojciec niebieski, będzie wykorzeniona.

¹⁴Zostawcie ich! To są ślepi przewodnicy ślepych, a jeśli ślepy prowadzi ślepego, obaj w dół wpadną.

¹⁵Wtedy Piotr powiedział do niego: Wyjaśnij nam tę przypowieść.

¹⁶Jezus odpowiedział: Wy też jeszcze jesteście niepojętni?

¹⁷Jeszcze nie rozumiecie, że wszystko, co wchodzi do ust, idzie do żołądka i zostaje wydalone do ustępu?

¹⁸Ale to, co z ust wychodzi, pochodzi z serca i to kala człowieka.

¹⁹Z serca bowiem pochodzą złe myśli, zabójstwa, cudzołóstwa, nierząd, kradzieże, fałszywe świadectwa, bluźnierstwa.

²⁰To właśnie kala człowieka. Lecz jedzenie nieumytymi rękami nie kala człowieka.

²¹Potem Jezus odszedł stamtąd i udał się w okolice Tyru i Sydonu.

²²A oto kobieta kananejska, wyszedłszy z tamtych okolic, wołała do niego: Zmiłuj się nade mną, Panie, Synu Dawida! Moja córka jest ciężko dręczona przez demona.

²³On jednak nie odpowiedział jej ani słowa. Wówczas jego uczniowie podeszli i prosili go: Odpraw ją, bo woła za nami.

²⁴A on odpowiedział: Jestem posłany tylko do owiec zaginionych z domu Izraela.

²⁵Lecz ona podeszła i oddała mu pokłon, mówiąc: Panie, pomóż mi!

²⁶On jednak odpowiedział: Niedobrze jest brać chleb dzieci i rzucać szczeniętom.

²⁷A ona powiedziała: Tak, Panie, ale i szczenięta jedzą okruchy, które spadają ze stołu ich panów.

²⁸Wtedy Jezus jej odpowiedział: O kobieto, wielka jest twoja wiara! Niech ci się stanie, jak chcesz. I od tej chwili jej córka była zdrowa.

²⁹A Jezus odszedł stamtąd i przyszedł nad Morze Galilejskie. Wszedł na górę i tam usiadł.

³⁰I przyszły do niego wielkie tłumy, mając ze sobą chromych, ślepych, niemych, ułomnych oraz wielu innych. Położyli ich u nóg Jezusa, a on ich uzdrowił;

³¹Tak że tłumy dziwiły się, widząc, że niemi mówią, ułomni są uzdrowieni, chromi chodzą, a ślepi widzą. I wielbili Boga Izraela.

³²Lecz Jezus przywołał swoich uczniów i powiedział: Żal mi tych ludzi, bo już trzy dni przy mnie trwają i nie mają co jeść. Nie chcę ich odprawić głodnych, aby przypadkiem nie zasłabli w drodze.

³³Wtedy jego uczniowie powiedzieli mu: Skąd na tej pustyni weźmiemy tyle chleba, aby nakarmić takie mnóstwo ludzi?

³⁴Zapytał ich Jezus: Ile macie chlebów? A oni odpowiedzieli: Siedem i kilka rybek.

³⁵I nakazał ludziom usiąść na ziemi.

³⁶Potem wziął te siedem chlebów i ryby, a podziękowawszy, łamał i dawał swoim uczniom, a uczniowie ludziom.

³⁷I jedli wszyscy do syta, a z pozostałych kawałków zebrali siedem pełnych koszy.

³⁸Tych zaś, którzy jedli, było cztery tysiące mężczyzn, nie licząc kobiet i dzieci.

³⁹A gdy odprawił ludzi, wsiadł do łodzi i przybył w okolice Magdali.