Psalm 109

¹Przewodnikowi chóru. Psalm Dawida. Boże mojej chwały, nie milcz;

²Bo otworzyły się przeciwko mnie usta niegodziwego i usta podstępnego; mówili przeciwko mnie językiem kłamliwym;

³Otoczyli mnie słowami nienawiści i walczą przeciwko mnie bez przyczyny.

⁴Sprzeciwiają mi się w zamian za moją miłość, choć ja się za nich modliłem.

⁵Odpłacają mi złem za dobro i nienawiścią za moją miłość.

⁶Postaw nad nim niegodziwego, a szatan niech stoi po jego prawicy.

⁷Gdy stanie przed sądem, niech wyjdzie potępiony, a jego modlitwa niech zamieni się w grzech.

⁸Niech jego dni będą krótkie, a jego urząd niech przejmie inny.

⁹Niech jego dzieci będą sierotami, a jego żona wdową.

¹⁰Niech jego dzieci będą tułaczami i żebrzą, niech żebrzą z dala od swoich opustoszałych miejsc.

¹¹Niech lichwiarz przejmie wszystko, co ma, a obcy niech rozgrabią owoc jego pracy.

¹²Niech nie będzie nikogo, kto by mu okazał miłosierdzie; niech nie będzie nikogo, kto by się zlitował nad jego sierotami.

¹³Niech jego potomkowie zostaną wykorzenieni, niech ich imię zginie w drugim pokoleniu.

¹⁴Niech PAN pamięta nieprawość jego przodków, a grzech jego matki niech nie będzie zgładzony.

¹⁵Niech będą zawsze przed PANEM, aż wykorzeni z ziemi pamięć o nich;

¹⁶Dlatego że nie pamiętał, by okazać miłosierdzie, ale prześladował człowieka nędznego i ubogiego, a strapionego w sercu chciał zabić.

¹⁷Skoro umiłował przekleństwo, niech na niego spadnie; skoro nie chciał błogosławieństwa, niech się od niego oddali.

¹⁸Ubierał się w przekleństwo jak w szatę, więc niech wejdzie jak woda do jego wnętrzności i jak oliwa do jego kości.

¹⁹Niech mu będzie jak płaszcz, który go okrywa, i jak pas, który go zawsze opasuje.

²⁰Taka niech będzie zapłata od PANA dla moich przeciwników i tych, którzy źle mówią przeciwko mojej duszy.

²¹Ale ty, BOŻE, Panie, ujmij się za mną przez wzgląd na twoje imię; ocal mnie, bo wielkie jest twoje miłosierdzie.

²²Jestem bowiem ubogi i nędzny, a moje serce we mnie jest zranione.

²³Niknę jak cień, który się chyli, strząsają mnie jak szarańczę.

²⁴Moje kolana słabną od postu, a moje ciało wychudło bez tłuszczu.

²⁵Stałem się też dla nich pośmiewiskiem; gdy mnie widzą, kiwają głowami.

²⁶Wspomóż mnie, PANIE, mój Boże; wybaw mnie według swego miłosierdzia;

²⁷Aby mogli poznać, że to twoja ręka; że ty, PANIE, to uczyniłeś.

²⁸Niech oni przeklinają, ale ty błogosław; gdy powstają, niech będą zawstydzeni, a twój sługa niech się weseli.

²⁹Niech moi przeciwnicy okryją się hańbą i niech się okryją własnym wstydem jak płaszczem.

³⁰Będę wielce wysławiał PANA swymi ustami i pośród tłumu będę go chwalić;

³¹Bo staje po prawicy nędznego, aby go wybawić od tych, którzy osądzają jego duszę.