Psalm 2

¹Dlaczego poganie się buntują, a narody knują próżne zamysły?

²Królowie ziemscy powstają, a władcy naradzają się wspólnie przeciwko PANU i jego pomazańcowi, mówiąc:

³Zerwijmy ich więzy i zrzućmy z siebie ich pęta.

⁴Lecz ten, który mieszka w niebie, będzie się śmiał, Pan będzie z nich szydził.

⁵Wtedy przemówi do nich w swoim gniewie i swą zapalczywością ich zatrwoży:

⁶Ja ustanowiłem mojego króla na Syjonie, mojej świętej górze.

⁷Ogłoszę dekret: PAN powiedział do mnie: Ty jesteś moim Synem, ja ciebie dziś zrodziłem.

⁸Poproś mnie, a dam ci narody w dziedzictwo i krańce ziemi na własność.

⁹Potłuczesz je laską żelazną, jak naczynie gliniane je pokruszysz.

¹⁰Teraz więc, królowie, zrozumcie, przyjmijcie pouczenie, sędziowie ziemi!

¹¹Służcie PANU z bojaźnią i radujcie się z drżeniem.

¹²Pocałujcie Syna, by się nie rozgniewał i abyście nie zginęli w drodze, gdyby jego gniew choć trochę się zapalił. Błogosławieni wszyscy, którzy mu ufają.