Hioba 19

¹Wtedy Hiob odpowiedział:

²Jak długo będziecie dręczyć moją duszę i miażdżyć mnie słowami?

³Już dziesięć razy znieważyliście mnie. Nie wstyd wam, że tak się znęcacie nade mną?

⁴A niech tak będzie, że zbłądziłem, błąd zostaje po mojej stronie.

⁵A jeśli rzeczywiście chcecie się wynosić nade mną i dowodzić mi mojej hańby;

⁶Wiedzcie, że to Bóg mnie powalił i swoją siecią mnie otoczył.

⁷Oto wołam o krzywdę, ale nikt nie słucha; krzyczę, ale nie ma sądu.

⁸Zagrodził mi drogę, abym nie mógł przejść, i na moich ścieżkach rozpostarł ciemność.

⁹Odarł mnie z mojej chwały i zdjął koronę z mojej głowy.

¹⁰Zniszczył mnie ze wszystkich stron i ginę; moją nadzieję wyrwał jak drzewo.

¹¹Zapłonął przeciwko mnie swoim gniewem i uważa mnie za swego wroga.

¹²Przyszły razem jego oddziały, utorowały przeciw mnie swoją drogę i rozbiły obóz dokoła mojego namiotu.

¹³Moich braci oddalił ode mnie, a moi znajomi ode mnie stronią.

¹⁴Opuścili mnie moi bliscy, a moi przyjaciele o mnie zapomnieli.

¹⁵Przebywający w moim domu i moje służące uważają mnie za obcego. Stałem się cudzoziemcem w ich oczach.

¹⁶Wołałem na swego sługę, ale on się nie odzywa, chociaż go błagam swoimi ustami.

¹⁷Moim oddechem brzydzi się moja żona, choć błagam ze względu na synów z mojego ciała.

¹⁸Nawet małe dzieci mną gardzą; gdy powstaję, urągają mi.

¹⁹Brzydzą się mną wszyscy moi najbliżsi; ci, których kocham, stanęli przeciw mnie.

²⁰Moje kości przylgnęły do mojej skóry i do mego ciała; pozostała tylko skóra wokół zębów.

²¹Zlitujcie się nade mną, zlitujcie się nade mną, moi przyjaciele, bo ręka Boża mnie dotknęła.

²²Czemu mnie prześladujecie jak Bóg? Czy nie dość wam mojego ciała?

²³Oby teraz zostały zapisane moje słowa! Oby je w księdze utrwalono!

²⁴Oby rylcem z żelaza i ołowiem zostały na wieczną pamiątkę wyryte na skale!

²⁵Wiem bowiem, że mój Odkupiciel żyje i że w ostateczny dzień stanie na ziemi.

²⁶A choć moja skóra się rozłoży, to w swoim ciele ujrzę Boga.

²⁷Ujrzę go ja sam, ujrzą go moje oczy, a nie kto inny, choć moje nerki zniszczały w moim wnętrzu.

²⁸Powinniście mówić: Czemu go prześladujemy? Gdyż we mnie znajduje się korzeń sprawy.

²⁹Wy sami lękajcie się miecza, bo gniew za nieprawość sprowadza miecz, abyście wiedzieli, że jest sąd.