Przysłów 7

¹Synu mój, strzeż moich słów i przechowuj u siebie moje przykazania.

²Strzeż moich przykazań, a będziesz żył; strzeż mojego prawa jak źrenicy swych oczu.

³Przywiąż je do swoich palców, wypisz je na tablicy twego serca.

⁴Mów do mądrości: Jesteś moją siostrą, a roztropność nazywaj przyjaciółką;

⁵Aby cię strzegły przed cudzą żoną i przed obcą, która mówi gładkie słowa.

⁶Bo z okna swego domu wyglądałem przez kratę;

⁷I zobaczyłem wśród prostych, zauważyłem wśród chłopców nierozumnego młodzieńca;

⁸Który przechodził ulicą blisko jej narożnika, idąc drogą do jej domu.

⁹O zmierzchu, pod wieczór, w ciemności nocnej i w mroku.

¹⁰A oto spotkała go kobieta w stroju nierządnicy, chytrego serca;

¹¹Wrzaskliwa i nieopanowana, której nogi nie mogą pozostać w domu:

¹²Raz na dworze, raz na ulicach i czyha na każdym rogu.

¹³Chwyciła go i pocałowała, z bezczelną miną powiedziała do niego:

¹⁴U mnie są ofiary pojednawcze; spełniłam dzisiaj swoje śluby.

¹⁵Dlatego wyszłam ci naprzeciw, szukałam pilnie twojej twarzy i znalazłam cię.

¹⁶Obiłam kobiercami swoje łoże, przystrojone rzeźbieniem i prześcieradłami z Egiptu.

¹⁷Skropiłam swoje posłanie mirrą, aloesem i cynamonem.

¹⁸Chodź, upójmy się miłością aż do rana, nacieszmy się miłością.

¹⁹Bo mojego męża nie ma w domu; pojechał w daleką drogę.

²⁰Wziął ze sobą worek pieniędzy; umówionego dnia wróci do domu.

²¹Nakłoniła go mnóstwem swoich słów i zniewoliła go pochlebstwem swoich warg.

²²Wnet poszedł za nią jak wół prowadzony na rzeź i jak głupi na karę pęt.

²³Aż strzała przebije mu wątrobę; spieszy jak ptak w sidła, nie wiedząc, że chodzi o jego życie.

²⁴Więc teraz słuchajcie mnie, synowie, i zważajcie na słowa moich ust.

²⁵Niech twoje serce nie zbacza na jej drogi i nie tułaj się po jej ścieżkach.

²⁶Bo wielu zranionych strąciła i wielu mocarzy pozabijała.

²⁷Jej dom jest drogą do piekła, która wiedzie do komnat śmierci.