Psalm 104

¹Błogosław, moja duszo, PANA. PANIE, mój Boże, jesteś bardzo wielki; odziałeś się w chwałę i majestat.

²Okryłeś się światłością jak szatą, rozciągnąłeś niebiosa jak zasłonę.

³Zbudowałeś na wodach swoje komnaty, czynisz obłoki swym rydwanem, chodzisz na skrzydłach wiatru.

⁴Czynisz swoich aniołów duchami, swe sługi ogniem płonącym.

⁵Założyłeś fundamenty ziemi, tak że się nigdy nie zachwieje.

⁶Okryłeś ją głębią jak szatą, wody stanęły nad górami.

⁷Na twoje zgromienie rozbiegły się, a na głos twego grzmotu szybko pouciekały.

⁸Wzniosły się ponad góry, zniżyły się w doliny, na miejsce, które dla nich założyłeś.

⁹Wyznaczyłeś im granicę, aby jej nie przekroczyły ani nie powróciły, by okryć ziemię.

¹⁰Wypuszczasz źródła po dolinach, aby płynęły między górami;

¹¹I napoiły wszystkie zwierzęta polne, dzikie osły gaszą w nich swoje pragnienie.

¹²Przy nich mieszka ptactwo niebieskie i śpiewa pośród gałęzi.

¹³Nawadniasz góry ze swoich komnat, owocami twoich dzieł syci się ziemia.

¹⁴Sprawiasz, że rośnie trawa dla bydła i zioła na użytek człowieka, żeby dobywał chleb z ziemi;

¹⁵I wino, które rozwesela serce człowieka, i oliwę, od której rozjaśnia się twarz, i chleb, który krzepi serce ludzkie.

¹⁶Nasycone są drzewa PANA, cedry Libanu, które zasadził;

¹⁷Na których ptaki mają swe gniazda; jedliny, na których bocian ma swój dom.

¹⁸Wysokie góry są dla górskich kozłów, a skały są schronieniem dla królików.

¹⁹Uczynił księżyc, aby odmierzał czas; słońce zna swój zachód.

²⁰Sprowadzasz ciemność i nastaje noc, w której wychodzą wszystkie zwierzęta leśne.

²¹Lwiątka ryczą za łupem i szukają swego pokarmu od Boga.

²²Słońce wstaje, schodzą się razem i kładą się w swoich jamach.

²³Wtedy wychodzi człowiek do swojej roboty i do swojej pracy aż do wieczora.

²⁴O, jak liczne są twoje dzieła, PANIE! Wszystkie je uczyniłeś mądrze, ziemia jest pełna twego bogactwa.

²⁵Oto morze wielkie i szerokie, w nim niezliczone istoty pełzające, zwierzęta małe i wielkie.

²⁶Po nim pływają okręty i Lewiatan, którego stworzyłeś, aby w nim igrał.

²⁷Wszystko to czeka na ciebie, abyś dał im pokarm we właściwym czasie.

²⁸Gdy dajesz im, zbierają; gdy otwierasz swą rękę, sycą się dobrami.

²⁹Lecz gdy ukrywasz swe oblicze, trwożą się; gdy odbierasz im ducha, giną i obracają się w proch.

³⁰Gdy wysyłasz twego ducha, zostają stworzone i odnawiasz oblicze ziemi.

³¹Niech chwała PANA trwa na wieki, niech się raduje PAN swymi dziełami.

³²Patrzy na ziemię, a ona drży, dotyka gór, a dymią.

³³Będę śpiewał PANU, póki żyję; będę śpiewał memu Bogu, póki istnieję.

³⁴Moje rozmyślanie o nim wdzięczne będzie, rozraduję się w PANU.

³⁵Niech zostaną wytraceni z ziemi grzesznicy i niech nie będzie już niegodziwych! Błogosław, moja duszo, PANA. Alleluja.