Hioba 14

¹Człowiek, urodzony przez kobietę, ma dni niewiele i ma pełno kłopotów;

²Wyrasta jak kwiat i zostaje podcięty, znika jak cień i się nie ostaje.

³A jednak na takiego otwierasz swoje oczy i wzywasz mnie przed siebie na sąd.

⁴Któż może wydobyć czystego z nieczystego? Ani jeden.

⁵Gdyż jego dni są ustalone, liczba jego miesięcy jest u ciebie; wyznaczyłeś mu kres, którego nie może przekroczyć.

⁶Odstąp od niego, aby odpoczął, aż zakończy swój dzień jak najemnik.

⁷Dla drzewa bowiem jest nadzieja, choć je wytną, że znowu odrośnie, że jego latorośl nie ustanie.

⁸Choć jego korzeń zestarzeje się w ziemi i jego pień umrze w prochu;

⁹To jednak gdy poczuje wodę, odrasta i rozpuszcza gałęzie jak sadzonka.

¹⁰Ale człowiek umiera i marnieje; a gdy oddaje ducha, gdzie on jest?

¹¹Jak ubywa wód z morza i rzeka opada, i wysycha;

¹²Tak jest z człowiekiem, gdy się położy i już nie wstanie; dopóki niebiosa będą trwać, nie ocknie się ani nie będzie obudzony ze swego snu.

¹³Obyś mnie w grobie ukrył i schował, aż twój gniew się uciszy, wyznaczył mi czas i wspomniał na mnie.

¹⁴Gdy człowiek umrze, czy znowu ożyje? Przez wszystkie dni wyznaczonego mi czasu będę czekał, aż nadejdzie moja zmiana.

¹⁵Zawołasz, a ja ci odpowiem; zatęsknisz za dziełem swoich rąk.

¹⁶Teraz jednak liczysz moje kroki. Czy nie zważasz na mój grzech?

¹⁷Mój występek jest zapieczętowany w woreczku, gromadzisz moje nieprawości.

¹⁸Doprawdy, góra pada i rozsypuje się, i skała przesuwa się ze swego miejsca.

¹⁹Wody wydrążają kamienie, ulewa podrywa to, co wyrośnie z prochu ziemi, a ty nadzieję człowieka obracasz wniwecz.

²⁰Stale pokonujesz go, a on odchodzi; zmieniasz jego oblicze i odprawiasz go.

²¹Jego synowie darzeni są szacunkiem, lecz on o tym nie wie; żyją w pogardzie, lecz na to nie zważa.

²²Ale jego własne ciało odczuwa ból, a jego dusza w nim płacze.