Psalm 106

¹Alleluja. Wysławiajcie PANA, bo jest dobry, bo jego miłosierdzie trwa na wieki.

²Któż wypowie wielkie dzieła PANA i ogłosi całą jego chwałę?

³Błogosławieni, którzy strzegą sądu i czynią sprawiedliwość w każdym czasie.

⁴Pamiętaj o mnie, PANIE, przez miłość do swego ludu; nawiedź mnie swoim zbawieniem;

⁵Abym widział szczęście twoich wybranych, cieszył się radością twego narodu i chlubił się razem z twoim dziedzictwem.

⁶Zgrzeszyliśmy wraz z naszymi ojcami, popełniliśmy nieprawość i postąpiliśmy niegodziwie.

⁷Nasi ojcowie w Egipcie nie zrozumieli twoich cudów, nie pamiętali wielkości twego miłosierdzia, lecz buntowali się nad Morzem Czerwonym.

⁸A jednak ich wybawił przez wzgląd na swoje imię, aby okazać swą moc.

⁹Zgromił Morze Czerwone i wyschło; i przeprowadził ich przez głębiny jak przez pustynię.

¹⁰Tak wybawił ich z ręki tego, który ich nienawidził, i odkupił ich z ręki wroga.

¹¹Wody okryły ich ciemięzców, nie został ani jeden z nich.

¹²Wtedy uwierzyli jego słowom i śpiewali na jego chwałę.

¹³Szybko jednak zapomnieli o jego dziełach, nie czekali na jego rady.

¹⁴Pałali żądzą na pustyni, na próbę wystawiali Boga na pustkowiu.

¹⁵I dał im, czego żądali, lecz zesłał na ich dusze wycieńczenie.

¹⁶Gdy w obozie zazdrościli Mojżeszowi i Aaronowi, świętemu PANA;

¹⁷Otworzyła się ziemia i pochłonęła Datana, i zakryła zgromadzenie Abirama;

¹⁸I zapłonął ogień w tym zgromadzeniu, płomień spalił niegodziwych.

¹⁹Zrobili cielca na Horebie i odlanemu posągowi oddali pokłon;

²⁰I zamienili swą chwałę na podobieństwo wołu jedzącego trawę.

²¹Zapomnieli o Bogu, swoim wybawcy, który dokonywał wielkich czynów w Egipcie;

²²Cudownych dzieł w ziemi Chama, rzeczy strasznych nad Morzem Czerwonym.

²³Dlatego powiedział, że wytraciłby ich, gdyby Mojżesz, jego wybrany, nie stanął w wyłomie przed nim, aby odwrócić jego gniew, by ich nie wytracił.

²⁴Wzgardzili też wspaniałą ziemią, nie wierząc jego słowu.

²⁵I szemrząc w swoich namiotach, nie byli posłuszni głosowi PANA.

²⁶Dlatego podniósł na nich swoją rękę, aby ich wytracić na pustyni;

²⁷Aby ich potomstwo rozrzucić wśród pogan i rozproszyć ich po ziemiach.

²⁸Przyłączyli się też do Baal-Peor i jedli ofiary składane umarłym.

²⁹Tak pobudzili Boga do gniewu swymi postępkami, że spadła na nich plaga;

³⁰Wtedy powstał Pinchas, dokonał sądu i plaga ustała.

³¹Poczytano mu to za sprawiedliwość po wszystkie pokolenia, na wieki.

³²Rozgniewali go znowu u wód Meriba, tak że Mojżesz wiele ucierpiał z ich powodu;

³³Rozdrażnili bowiem jego ducha i mówił nierozważnie swymi ustami.

³⁴Nie wytępili narodów, jak im to PAN nakazał.

³⁵Lecz zmieszali się z tymi narodami i nauczyli się ich czynów;

³⁶I służyli ich bożkom, które stały się dla nich pułapką.

³⁷Ofiarowali bowiem demonom swoich synów i swoje córki;

³⁸I przelewali krew niewinną, krew swoich synów i córek, których ofiarowali bożkom Kanaanu, i ziemia została skalana rozlewem krwi.

³⁹Splamili się swymi czynami i cudzołożyli swymi postępkami.

⁴⁰Dlatego PAN zapłonął gniewem przeciw swemu ludowi, tak że obrzydził sobie swoje dziedzictwo.

⁴¹I wydał ich w ręce pogan, i panowali nad nimi ci, którzy ich nienawidzili.

⁴²I uciskali ich wrogowie, ujarzmili ich swoją ręką.

⁴³Wielokrotnie ich ocalał, lecz oni rozgniewali go swymi zamysłami i zostali upokorzeni przez swoje nieprawości.

⁴⁴A jednak wejrzał na ich ucisk i usłyszał ich wołanie.

⁴⁵Przypomniał sobie bowiem o swoim przymierzu z nimi i pożałował według swej wielkiej litości.

⁴⁶Wzbudził też litość dla nich u wszystkich, którzy ich uprowadzili w niewolę.

⁴⁷Wybaw nas, PANIE, nasz Boże, i zgromadź nas spośród pogan, abyśmy wysławiali twoje święte imię i chlubili się twoją chwałą.

⁴⁸Błogosławiony PAN, Bóg Izraela, od wieków na wieki; niech cały lud powie: Amen. Alleluja.